Congratulations!

[Valid RSS] This is a valid RSS feed.

Recommendations

This feed is valid, but interoperability with the widest range of feed readers could be improved by implementing the following recommendations.

Source: http://www.musicheaven.gr/html/modules/Blog/rss/feed.php?blogger=sven

  1. <?xml version="1.0" encoding="iso-8859-7"?>
  2. <!-- Generated on Sun, 15 Dec 2019 20:57:27 +0200 -->
  3. <rss version="2.0">
  4.  <channel>
  5.    <title>Ζω σημαίνει επικοινωνώ!</title>
  6.    <link>http://blogs.musicheaven.gr/sven</link>
  7.    <description></description>
  8.    <language>el</language>
  9.    <managingEditor>[email protected]</managingEditor>
  10.    <webMaster>[email protected]</webMaster>
  11.    <generator>PHP RSS Feed Generator</generator>
  12.    <item>
  13.      <title><![CDATA[Ένα μπουκέτο μαργαρίτες στο μεσοχείμωνο...]]></title>
  14.      <description><![CDATA[<p><em><strong>Photo: sven (κινητό) 13 Δεκέμβρη 2019</strong></em></p>
  15. <p>Η σημερινή Παρασκευή ήταν από αυτές τις ευλογημένες που καταφέρνω, αν και με μεγάλη δυσκολία, να μη βάλω κάποια ραντεβού στο γραφείο, εξασφαλίζοντας, με τον τρόπο αυτόν, μια επιπλέον εξόρμηση στη φύση, πέραν της καθιερωμένης, από πάντα, Κυριακάτικης.</p>
  16. <p>Ο καιρός μουντός και βροχερός, όπως μου αρέσει, υποσχόμενος ορεινές διαδρομές που είναι η αδυναμία μου. Η Μ., αντίθετα, παιδί της θάλασσας με καταγωγή από την πανέμορφη Κρήτη, λατρεύει το υγρό στοιχείο, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.</p>
  17. <p>- «Που πάμε σήμερα;», ρωτώ, όχι έχοντας τη βεβαιότητα πως η απάντησή της θα είναι, όπως πάντα, «Όπου θέλει, το παλικάρι μου», αλλά εξαιτίας του καιρού που ήταν ότι πρέπει για βουνό.</p>
  18. <p>- «Αν θέλεις, πάμε θάλασσα» είπα, εννοώντας το πραγματικά, μη θέλοντας να της χαλάσω το χατίρι, σε περίπτωση που το επιθυμούσε. Δουλεύει πολύ σκληρά όλη τη βδομάδα στο νοσοκομείο και στο ιατρείο της, δίνοντας πάντα γενναιόδωρα  τον καλύτερό της εαυτό, με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα στο στόμα προς όλους και, ΑΝ θυμηθεί, ζητά ενίοτε και κάποια εντελώς συμβολική αμοιβή για τον κόπο της\x85</p>
  19. <p>- «Πιστεύω πως ο καιρός θα ανοίξει» είπε με μια βεβαιότητα και χαμογελώντας, λες και το γνώριζε εκ των προτέρων.</p>
  20. <p>Βλέποντας αυτή τη γνώριμη έκφραση στο πρόσωπό της, ήμουν πλέον κι εγώ βέβαιος πως αυτό θα συμβεί. Εκατοντάδες είναι οι φορές που συνέβησαν πράγματα απίθανα, όπως, για παράδειγμα, να σκέφτομαι πως είναι αδύνατον να βρούμε θέση πάρκινγκ εκεί που πάμε και, τη στιγμή που φθάνουμε, να φεύγει ένα αυτοκίνητο ακριβώς μπροστά στον κινηματογράφο, στο θέατρο ή οπουδήποτε αλλού και να ελευθερώνεται μια θέση για εμάς, σε μέρη που και να κατασκηνώσεις για μήνες εκεί, δεν πρόκειται να βρεις θέση παρκαρίσματος. Αυτά  και άλλα παρόμοια έχουν επανειλημμένα συμβεί. Είναι τόσο θετική η αύρα και η ενέργεια που πάντα αποπνέει που έχω πλέον την πεποίθηση πως αυτό είναι το «μυστικό», πίσω από τα άπειρα μικρά «θαύματα» που συμβαίνουν όταν κάποιος βρίσκεται μαζί της.</p>
  21. <p>Βγαίνοντας στην Εθνική οδό προς Κατερίνη, άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες της βροχής που όλο και δυνάμωναν.</p>
  22. <p>- «Μαριανθάκι», είπα, για να την πειράξω, «τα θαύματα δεν γίνονται κάθε φορά  που εμείς το επιθυμούμε».</p>
  23. <p>Με κοίταξε με τα μεγάλα πράσινα μάτια της χαμογελώντας, μου έπιασε το χέρι και απάντησε ήρεμα, με το γνώριμό της λεξιλόγιο:</p>
  24. <p>- «Δεν πειράζει, αγόρι μου γλυκό, αρκεί που είμαστε μαζί».</p>
  25. <p>Αμέσως μετά τα διόδια των Μαλγάρων, πρόβαλαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Μέχρι να φθάσουμε στο μικρό παραθαλάσσιο ταβερνάκι, σε μια απόμερη ακρογιαλιά του Μακρύγιαλου,  δίπλα ακριβώς από τη θάλασσα και ανάμεσα σε μια συστάδα πλατανιών, ο ήλιος έλαμπε πλέον σε όλο του το μεγαλείο. Το μαγαζάκι αυτό, που το ανακαλύψαμε εντελώς τυχαία πριν από 2 χρόνια, έχει καθημερινά λίγα ψάρια και θαλασσινά, αλλά που φρεσκότερα και νοστιμότερά τους, σπάνια θα βρεις αλλού. Το βλέπαμε πολλές φορές από απόσταση τέτοια εποχή, τα προηγούμενα χρόνια, αλλά δεν πιστεύαμε πως είναι ανοιχτό, μιας και σχεδόν ποτέ δεν υπήρχαν περισσότερα από ένα ή δύο αυτοκίνητα στον προαύλιό του χώρο. Μια φορά, από περιέργεια, είπα να οδηγήσω μέχρι εκεί. Φθάνοντας, πρόβαλε στην πόρτα ένα νέο παλικάρι που μας πληροφόρησε πως το μαγαζάκι είναι ανοιχτό. Αποφασίσαμε να μπούμε, ως μόνοι πελάτες, όπως σχεδόν πάντα, τις καθημερινές τουλάχιστον, και ανταμειφθήκαμε με τον καλύτερο τρόπο.</p>
  26. <p>Και τη φορά αυτή ήμασταν οι μοναδικοί πελάτες του μαγαζιού. Κανένα απολύτως πρόβλημα. Φάγαμε υπέροχα, ήπιαμε τα τσιπουράκια μας και χαλαρώσαμε, αγναντεύοντας το ήρεμο πέλαγος και ακούγοντας την υπέροχη μουσική του ραδιοφωνικού σταθμού «Χρώμα». Αφού απολαύσαμε και τα υπέροχα χειροποίητα επιδόρπια, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Δεν φανταζόμασταν πως θα γινόμασταν μάρτυρες ενός ακόμα μικρού «θαύματος», τη φορά αυτή, της μάνας φύσης.</p>
  27. <p>Στο ύψος της αρχαίας Πύδνας, στα καταπράσινα ήδη χωράφια που κατηφορίζουν αμφιθεατρικά προς τη θάλασσα, είδα κάτι που αρχικά δεν μπορούσα να φανταστώ πως είναι δυνατόν να συμβαίνει. Εκατοντάδες μικρά άσπρα λουλουδάκια, πρόβαλαν μέσα στο πράσινο, δημιουργώντας ένα κέντημα μοναδικό για την εποχή. Σταμάτησα το αυτοκίνητο σ΄ένα βολικό σημείο και πλησίασα να δω τι είδους ανθοί ήσαν αυτοί. Η έκπληξή μου ήταν τεράστια, όταν διαπίστωσα πως τα ανθάκια αυτά ήταν μαργαρίτες. Εκατοντάδες μικρές μαργαρίτες, στην καρδιά του χειμώνα! Φωτογράφισα ένα μπουκέτο από αυτές για να το μοιραστώ μαζί σας. Τι υπέροχη αίσθηση! Τι υπέροχο φινάλε μιας ακόμα υπέροχης εξόρμησης στη φύση!</p>
  28. <p>Γεροί να ΄μαστε να ζήσουμε πολλές ακόμα τέτοιες ομορφάδες\x85</p>
  29. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/3TYreULoSxg?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  30.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41621</link>
  31.      <pubDate>Fri, 13 Dec 2019 22:46:00 +0000</pubDate>
  32.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41621</guid>
  33.    </item>
  34.    <item>
  35.      <title><![CDATA[Ανυπομονησία...]]></title>
  36.      <description><![CDATA[<p><strong><em>Φωτογραφία sven : Οκτώβρης 2019</em></strong></p>
  37. <p>Η μέρα ήταν υπέροχη και η ανάβαση των πλαγιών του Νότιου Ολύμπου μας αποζημίωνε με το παραπάνω για την επιλογή μας να τις επισκεφθούμε για άλλη μία φορά. Ο ανηφορικός και γεμάτος κλειστές στροφές στενός ορεινός δρόμος δεν προσφέρεται μεν για μεγαλύτερες των 50 χιλιομέτρων, κατά μέσο όρο, ταχύτητες, επιτρέπει, όμως, τη χαλαρή απόλαυση αυτού του μοναδικής ομορφιάς ορεινού όγκου που οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων είχαν επιλέξει για κατοικία τους.</p>
  38. <p>Την παρατεταμένη μας  χαλαρότητα ήρθε να διαταράξει ξαφνικά η εμφάνιση ενός μικρού λευκού POLO, που κόλλησε κυριολεκτικά από πίσω μας, αναβοσβήνοντας συνεχώς τα φώτα του. Αρχικά νόμιζα πως ίσως χρειάζεται κάποια βοήθεια αλλά σύντομα διαπίστωσα πως ο ανυπόμονος οδηγός του -που πιθανότατα θα είχε πρόβλημα πρόωρης εκσπερμάτισης- ήθελε απλά να προσπεράσει, αν και ήταν πέραν του προφανούς εμφανές πως αυτό ήταν αδύνατο, λόγω της έλλειψης ορατότητας εξαιτίας των συνεχών κλειστών και επικίνδυνων για προσπέραση στροφών.</p>
  39. <p>Η διαστροφική αυτή οδηγική παρενόχληση -που δεν είναι καθόλου σπάνια στους Ελληνικούς δρόμους- συνεχίστηκε και για τα επόμενα δέκα λεπτά περίπου, μέχρι που φθάσαμε στην είσοδο ενός χωριού με το στενό δρόμο να γίνεται για 200 περίπου μέτρα μία ευθεία με διπλή, όμως, γραμμή στη μέση που να απαγορεύει την προσπέραση και έναν φωτεινό σηματοδότη να αναβοσβήνει, υπενθυμίζοντας πως η ταχύτητα των οχημάτων δεν πρέπει να ξεπερνά τα 40 χιλιόμετρα. Ο ανυπόμονος οδηγός πίσω μας επιστράτευσε, πέραν του αναβοσβησίματος των προβολέων του, και το διαπεραστικό συνεχές πάτημα της κόρνας. Και να ήθελα να τον αφήσω να προσπεράσει, ήταν αδύνατο, λόγω του πεζοδρομίου του στενού δρόμου δεξιά μου και της διπλής γραμμής αριστερά. Αυτός, όμως, απτόητος με προσπερνά με έναν απότομο ελιγμό και από το ανοιχτό παράθυρο του συνοδηγού να με λούζει με βρισιές, λες και δεν μπορούσε να αντιληφθεί πως κανένας στη θέση μου, εκ των πραγμάτων, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να πράξει διαφορετικά, ακόμα και να σταματούσε το όχημά του.</p>
  40. <p>Έτσι όπως με έβριζε, κοιτώντας προς το μέρος μου, δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα το αγροτικό που βγήκε από αριστερά του, ενώ αυτός βρίσκονταν στην αντίθετη λωρίδα. «Πρόσεχε», του ούρλιαξα, κάνοντας απότομα δεξιά και καβαλώντας το πεζοδρόμιο για να του αφήσω χώρο ώστε να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση με το αγροτικό. Για κλάσματα δευτερολέπτου αποφεύχθηκαν τα χειρότερα, με μόνη απώλεια το σκάσιμο του δεξιού λάστιχου του τζιπ μου και ένα μικρό γδάρσιμο του προφυλακτήρα που μετά βίας απέφυγε τη σύγκρουση με τον τοίχο.</p>
  41. <p>Κατεβαίνω να δω  τη ζημιά που έγινε, σταματά και ο οδηγός του αγροτικού, αναστατωμένος από αυτό που παραλίγο να συμβεί, όταν στρέφουμε τα κεφάλια μας και βλέπουμε τον νεαρό οδηγό του POLO να τρέχει προς το μέρος μας, έχοντας σταματήσει το αυτοκίνητό του περίπου 50 μέτρα μακριά μας. Νόμιζα πως τρέχει από ενδιαφέρον για να δει αν είμαστε καλά και τι ζημιά πάθαμε, δυστυχώς, όμως. Πλησιάζοντας, και, αντί να ευχαριστήσει που έπαθα αυτό που έπαθα μόνο και μόνο για να αποφύγει ο ίδιος τα χειρότερα, ξαναρχίζει τις βαριές βρισιές, λες και ήταν ο ίδιος που έπαθε κάποια ζημιά εξαιτίας μας, Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινα άφωνος κι ακίνητος, σταθμίζοντας εντός μου το ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος αντίδρασής μου. Τελικά, επικράτησε η ψυχραιμία και η λογική του κλινικού και αρκέστηκα να του πω «Εσύ τουλάχιστον είσαι καλά;», πριν παρέμβει ο γεροδεμένος αγρότης, ανταπαντώντας στις βρισιές του και κάνοντάς τον καροτσάκι μέχρι το αυτοκίνητό του\x85</p>
  42. <p>Τελικά, το κρασάκι που είχαμε προγραμματίσει να πιούμε στην Καρυά Ολύμπου το ήπιαμε στο καφενεδάκι του μικρού αυτού χωριού, παρέα με τον αγρότη, που ήθελε οπωσδήποτε να μας κεράσει. Τελικά, το Ελληνικό φιλότιμο και η γενναιοδωρία στη χώρα μας, αν και είδη υπό εξαφάνιση, δεν έχουν εντελώς εκλείψει, όπως και οι αψυχολόγητα ανυπόμονοι, παρορμητικοί, επιθετικοί και βιαστικοί άνθρωποι που δεν έχουν ποτέ χρόνο να εξετάσουν διάφορα ενδεχόμενα, να δείξουν σεβασμό, κατανόηση και συναισθηματική εγγύτητα και που μπορεί αψήφιστα να φθάσουν μέχρι και τα άκρα\x85</p>
  43. <p></p>
  44. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/2oJO8T1QKDQ?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  45.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41609</link>
  46.      <pubDate>Tue, 03 Dec 2019 13:51:00 +0000</pubDate>
  47.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41609</guid>
  48.    </item>
  49.    <item>
  50.      <title><![CDATA[Θα σας πω μια ιστορία...]]></title>
  51.      <description><![CDATA[<p></p>
  52. <p>Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Η νύχτα ήταν μαγευτική, όπως όλες, άλλωστε, τέτοια εποχή, στον τόπο αυτό. Οι νιφάδες του χιονιού αιωρούνταν αναποφάσιστες, πριν σπεύσουν αργά να συμπληρώσουν το παχύ, αφράτο  πανωφόρι που σκέπαζε τα πάντα στο πανέμορφο προάστιο της Στοκχόλμης. Στεκόμασταν, με το φίλο και συγκάτοικό μου στο δωμάτιο που νοικιάζαμε, μπροστά στη μπαλκονόπορτα του καθιστικού, χαζεύοντας αμίλητοι  τη μαγεία του τοπίου που σε τίποτα δεν διέφερε από τις χριστουγεννιάτικες καρτ-ποστάλ και τις πανέμορφες εικόνες χριστουγεννιάτικων παιδικών παραμυθιών χωρών του Βορρά. Απέναντι και σε απόσταση τριάντα περίπου μέτρων η μία από την άλλη, οι συστοιχίες των κουκλίστικων διώροφων σπιτιών, σε ημικυκλικό σχηματισμό, με τα παράθυρά τους φωτισμένα και στολισμένα σαν μικρές χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.</p>
  53. <p>-          Πάω να τσιμπήσω κάτι, είπα στο φίλο μου και κίνησα για την κουζίνα.</p>
  54. <p>Με τον Μάο της τεράστιας αφίσας, στον απέναντι τοίχο, να με κοιτά με ένα μυστηριώδες, αχνό χαμόγελο τύπου Τζοκόντας, λες και έλεγχε πόσο μεγάλη μερίδα θα βάλω στο πιάτο μου, κάθισα στο τραπέζι για να φάω, παρέα πάντα με την περίφημη Κόκκινη Βίβλο του μεγάλου ηγέτη, που ήθελε ο Έλληνας-ιδιοκτήτης του διαμερίσματος  που μέναμε ανελλιπώς να διαβάζει τρώγοντας. Δεν είχα προλάβει να κατεβάσω την πρώτη μπουκιά από το κάτι σαν φαγητό που είχαμε προσπαθήσει να μαγειρέψουμε το μεσημέρι, ως 19χρονα ελληνόπουλα που, μέχρι τότε, ούτε αυγά δεν ξέραμε πως τηγανίζονται, όταν ακούω τον συγκάτοικό μου να φωνάζει από μέσα.</p>
  55. <p>-          Τι γίνεται εδώ, ρε μαλάκα μου, τι κάνει η άλλη απέναντι; Ω ρε πούστη μου, τι κάνουμε τώρα;</p>
  56. <p>Με τη μπουκιά στο στόμα, έτρεξα προς το μέρος του φίλου μου που στέκονταν αποσβολωμένος  μπροστά στη μπαλκονόπορτα, κοιτάζοντας προς τα έξω. Στάθηκα δίπλα του και τότε είδα αυτό που τον έκανε, δικαιολογημένα, να αναστατωθεί τόσο. Στο παράθυρο της κουζίνας του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου, ακριβώς απέναντί μας στα τριάντα μέτρα περίπου, μια χαμογελαστή κοπέλα έγνεφε με το ένα χέρι της «Έλα» ή «Ελάτε», δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή, και στο άλλο χέρι κρατούσε ένα μεγάλο μπλοκ ζωγραφικής όπου σε κάθε λευκή του σελίδα έγραφε και ένα κεφαλαίο γράμμα που, τελικά, σχημάτιζαν τη λέξη «COFFEE\x94, που συνοδεύονταν με ένα ερωτηματικό «?», στο τέλος.</p>
  57. <p>Κοιταχτήκαμε με γουρλωμένα μάτια, μη μπορώντας να αρθρώσουμε λέξη, μέχρι που βρήκα το κουράγιο να μονολογήσω:</p>
  58. <p>-          Και τώρα τι κάνουμε; Λες να πάμε; Και αν έρθει ο δικός της και ξευτιλιστούμε;</p>
  59. <p>Την είχαμε δει κάποιες φορές στο λεωφορείο. Ήταν γύρω στα 25. Μία-δυο φορές μας χαμογέλασε καλοσυνάτα. Ήταν πολύ όμορφη, λεπτή, ψηλή, με ξανθά καρέ μαλλιά, γαλαζοπράσινα μάτια, υπέροχο χαμόγελο και κάτι, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν τα όμορφα, λεπτά και μακριά δάχτυλά της. Μέχρι και μερικές βδομάδες πριν, βλέπαμε τα βράδια πως έρχονταν τα Σαββατοκύριακα ένας τύπος, που φαίνονταν να είναι το αγόρι της, δειπνούσαν μαζί, έβλεπαν αγκαλιασμένοι τηλεόραση και κάποια στιγμή έσβηναν τα φώτα και πήγαιναν για ύπνο\x85</p>
  60. <p>Βλέποντας την αμηχανία και την αναποφασιστικότητά μας, φοράει το μπουφάν της,  κατεβαίνει κάτω, πλησιάζει προς το μέρος μας, στέκεται κάτω από το μπαλκόνι μας και μας γνέφει να κατεβούμε. Ο φίλος μου έτρεξε προς την εξώπορτα, σκουντουφλώντας σε ότι βρήκε μπροστά του, φωνάζοντάς μου, λες και βρισκόμουν διακόσια μέτρα μακριά του: «Εγώ κατεβαίνω», μη αφήνοντάς μου περιθώρια να επιλέξω κάτι άλλο από το να αποδεχθώ αδιαμαρτύρητα και βασανιστικά αυτό που μόνος του αποφάσισε\x85</p>
  61. <p>Η θέα των δυο τους μέσα στο διαμέρισμά της δεν αντέχονταν άλλο και τράβηξα προς την κουζίνα να κάνω παρέα τον Μάο, προσπαθώντας να ξεχαστώ ξεφυλλίζοντας, απλά για να κάνω κάτι, την Κόκκινη Βίβλο του πάνω στο τραπέζι. Όταν κάποια στιγμή επέστρεψα, δήθεν αδιάφορα, μπροστά στην μπαλκονόπορτα και είδα τα φώτα του διαμερίσματός της σβηστά, μόνο που δεν κατέρρευσα\x85</p>
  62. <p>Έτσι κύλησαν και οι επόμενες μέρες, με το φίλο μου να πηγαίνει τα βράδια στη Laila -αυτό ήταν το όνομά της- κι εγώ να σκέφτομαι πως ίσως θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση του, αν ήμουν λίγο πιο τολμηρός και παρτάκιας. Οι αφηγήσεις του για το πώς περνά μαζί της με σκότωναν, με την αφεντιά μου, όμως, να προσπαθεί να δείχνει άνεση και χαλαρότητα, μη τολμώντας να ρωτήσει πολλά, αν και οι αφηγήσεις του δεν άφηναν και πολλές απορίες για το πώς περνά τις νύχτες του με τη θεά\x85</p>
  63. <p>Θα είχαν περάσει 2-3 βδομάδες περίπου, όταν ένα βράδυ, και καθώς πλησίασα προς την μπαλκονόπορτα για να δω τι συμβαίνει απέναντι, βλέπω τη Laila να σηκώνεται από τον καναπέ, όπου κάθονταν με το φίλο μου, να πλησιάζει στο παράθυρο και να μου γνέφει να πάω. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω, τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν, αλλά, τη φορά αυτή, δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου αν ξανάκανε το ίδιο λάθος\x85</p>
  64. <p>Σε ένα λεπτό, βρισκόμουν έξω από την πόρτα της χτυπώντας το κουδούνι. Μπαίνοντας, με φίλησε σταυρωτά στα μάγουλα και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Καλησπέρισα, και κάθισα δίπλα στο φίλο μου που ήταν σοβαρός κι αγέλαστος, αποφεύγοντας να με κοιτάξει στα μάτια. Σε λίγο, φάνηκε κι η Laila, κρατώντας στα όμορφα χέρια της ένα δισκάκι με ένα μπουκάλι κρασί και τρία ποτήρια πάνω του. Ήρθε και κάθισε ανάμεσά μας, γέμισε τα ποτήρια με κόκκινο κρασί και έγειρε πίσω. Ήταν πολύ πρόσχαρη και διαχυτική και με τους δυο μας. Έγερνε πότε-πότε το κεφάλι της άλλοτε στο δικό μου και άλλοτε στον ώμο του φίλου μου, βγάζοντας μικρά ναζιάρικα επιφωνήματα που λίγωναν, με το φίλο μου να προσπαθεί να δείξει, χωρίς επιτυχία, άνετος και χαλαρός, και μ΄αυτήν όχι μόνο να δείχνει πως δεν χαλιέται, αλλά ίσως και να το ευχαριστιέται\x85</p>
  65. <p>Είχαμε σχεδόν αδειάσει και το δεύτερο μπουκάλι κρασί που έφερε η πεντάμορφη, όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε από ανάμεσά μας και κατευθύνθηκε νωχελικά προς την κρεβατοκάμαρά της, λέγοντας με δήθεν (;) νυσταγμένη φωνή:</p>
  66. <p>-          Εγώ πάω μέσα να ξαπλώσω γιατί νιώθω κουρασμένη, όποτε θέλετε, ελάτε κι εσείς.</p>
  67. <p>Κοιταχτήκαμε αμίλητοι με το φίλο μου. Ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Σφίχτηκε η καρδιά μου. Σηκώθηκα και το «Πάμε μέσα», που θα ΄θελα να του πω, μετατράπηκε αυθόρμητα σε ένα «Καληνύχτα. Εγώ πάω σπίτι. Καλό σας ξημέρωμα»\x85</p>]]></description>
  68.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41603</link>
  69.      <pubDate>Wed, 27 Nov 2019 14:17:00 +0000</pubDate>
  70.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41603</guid>
  71.    </item>
  72.    <item>
  73.      <title><![CDATA["Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία..."]]></title>
  74.      <description><![CDATA[<p></p>
  75. <p>Μιλάμε για την ελευθερία σαν να πρόκειται για κάτι αυτονόητο. Θεωρούμε, μέσα στην αποκοτιά και την έπαρσή μας πως είμαστε ελεύθεροι, επειδή δεν έχουμε κάποια ορατή Χούντα να ορίζει τις ζωές μας και επειδή, θεωρητικά, έχουμε το ελεύθερο να επιλέξουμε αυτό που θέλουμε, αυτό που μας ταιριάζει\x85</p>
  76. <p>Κι όμως, ζούμε σε έναν κόσμο όπου σχεδόν η κάθε επιλογή μας καθορίζεται από άλλους και όχι από εμάς τους ίδιους. ’λλοι καθορίζουν πώς θα ντυθούμε, τι θα τρώμε, πως θα μιλάμε, πως θα συμπεριφερόμαστε, πως θα διασκεδάζουμε, τι θα αγοράζουμε, αν και πως θα μορφωθούμε. Ο κόσμος που ζούμε είναι, σε μεγάλο βαθμό, σαν ένα τεράστιο τσίρκο κι εμείς τα άγρια θεριά που θα πρέπει συνεχώς να δαμάζονται και να εκπαιδεύονται ώστε να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο, φοβούμενα ταυτόχρονα τους εκπαιδευτές/θηριοδαμαστές τους\x85</p>
  77. <p>Έχουμε ελευθερία όταν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο η χώρα προέλευσής μας;</p>
  78. <p>Έχουμε ελευθερία όταν ακόμα κτίζονται τείχη, ορατά και μη, που να εμποδίζουν την ελεύθερη μετακίνηση, τις ιδέες και τα πιστεύω των ανθρώπων;</p>
  79. <p>Έχουμε ελευθερία όταν ακόμα το χρώμα του δέρματος, το θρήσκευμα και το φύλο παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο όχι μόνο για το τι μπορείς να καταφέρεις στη ζωή σου, αλλά ακόμα και το τι μπορείς να ονειρεύεσαι;</p>
  80. <p>Κάποτε ο Νέλσον Μαντέλα είχε σοφά πει: <i>«Κανένας δεν γεννιέται, μισώντας άλλους εξαιτίας του χρώματος του δέρματος, της προέλευσης ή του θρησκεύματός τους. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται στο να μισούν και, από τη στιγμή που μπορούν να μαθαίνουν να μισούν, τότε μπορούν να διδαχθούν και να αγαπούν γιατί η αγάπη έρχεται πιο φυσικά στην ανθρώπινη καρδιά, παρά το αντίθετο».</i></p>
  81. <p>Το μήνυμα του Πολυτεχνείου πριν από 46 χρόνια ήταν, όχι τυχαία, <b><i>«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». </i></b>Ψωμί, γιατί η φτώχεια και η ανέχεια οδηγούν ευκολότερα στην αναξιοπρέπεια, στο χειρισμό μας και στη στέρηση των αυτονόητων. Παιδεία, γιατί η έλλειψη ίδιων προϋποθέσεων στη μάθηση και στη δωρεάν παιδεία οδηγεί σε αβυσσαλέες ανισότητες στη ζωή και στο θέριεμα της παραπαιδείας. Τέλος, Ελευθερία, όχι μόνο από την όποια Χούντα, αλλά και από κάθε τι που εμποδίζει τον κάθε ’νθρωπο να έχει τις ίδιες βασικές προϋποθέσεις για να μην είναι τόσο εύκολη υπόθεση η «κοπαδοποίησή» του και για να μπορεί να πραγματοποιεί τα όνειρά του και να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή\x85</p>
  82. <p>Ο κόσμος ποτέ δεν πρόκειται να γίνει απόλυτα δίκαιος. Το όνειρο, όμως, για ένα ξεκίνημα ζωής με ίσες προϋποθέσεις για τον καθένα, είναι -θέλω να πιστεύω- εφικτό. Αυτό θα αποτελούσε πρόδρομο μιας  πολύ μεγαλύτερης  αίσθησης πραγματικής Ελευθερίας, δηλαδή, στο να μπορεί κάποιος να πιστεύει, να σκέφτεται και να κάνει αυτό που θέλει, χωρίς όμως αυτό να γίνεται σε βάρος άλλων\x85</p>
  83. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/9Sj4vzclQ88?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  84.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41594</link>
  85.      <pubDate>Sun, 17 Nov 2019 07:34:00 +0000</pubDate>
  86.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41594</guid>
  87.    </item>
  88.    <item>
  89.      <title><![CDATA[Η πρώτη αγάπη δε λησμονιέται...]]></title>
  90.      <description><![CDATA[<p></p>
  91. <p>\x85όπως ακριβώς και κάθε άλλου είδους -μικρότερη ή μεγαλύτερη- σωματική και ψυχική εμπειρία, άσχετα από το πόσο οδυνηρή μπορεί να ήταν\x85</p>
  92. <p>Όλη μας η υπόσταση αποτελείται από διάφορα αφηγήματα που καθορίζουν την αίσθησή μας για το ποιοι είμαστε, που θέλουμε να πορευθούμε στη ζωή, τι είδους σχέσεις θα θέλαμε ή μπορούμε να δημιουργήσουμε με τους άλλους κ.ά. Ένα τέτοιο αφήγημα -από τα πλέον δυνατά και ανεξίτηλα-  είναι και η αγάπη που έχουμε βιώσει για ή/και από άλλους στο διάβα της ζωής\x85</p>
  93. <p>Όσο και αν, για κάποιους λόγους, θα το επιθυμούσαμε ή το προσπαθήσαμε κάποτε, είναι αδύνατον να λησμονήσουμε και να λειάνουμε το αποτύπωμα μιας εμπειρίας αγάπης ή ενός έρωτα μεγάλου, ακόμα και εφήμερου ή καλοκαιρινού. Ακόμα και αν πιστεύουμε πως έχουμε λησμονήσει, θα ΄ρθει η στιγμή, που με αφορμή ένα τραγούδι, κάποιους στίχους, κάποιο άρωμα, γεύση κ.τ.λ., θα ξυπνήσουν από το πουθενά μνήμες και εικόνες που δεν πιστεύαμε πως υπάρχουν ακόμα εντός μας\x85</p>
  94. <p>Όλα όσα έχουμε βιώσει -όσο οδυνηρά και αν ήταν και παρόλο που μπορεί να τα έχουμε διαγράψει από τη σφαίρα του συνειδητού- συνεχίζουν να  υπάρχουν ως καταγεγραμμένες εμπειρίες στο υποσυνείδητό μας και να επηρεάζουν καθοριστικά τις επιλογές και τη στάση μας χωρίς, όμως, να το γνωρίζουμε. Κάτι που μας έχει καθορίσει και μας έχει διαπλάσει δεν είναι δυνατόν να έχει διαγραφεί και εντός μας, όσο και αν νομίζουμε πως το έχουμε «λησμονήσει». Ευτυχώς, διαθέτουμε και συναισθηματική μνήμη\x85</p>
  95. <p>Εμείς οι άνθρωποι είμαστε, κατά βάση, συναισθηματικά όντα. Κάποια στιγμή μάθαμε να χρησιμοποιούμε το λόγο και τη λογική ώστε να βάλουμε τα κομμάτια του συναισθηματικού μας κόσμου στη σωστή τους θέση. Με τον τρόπο αυτόν, μάθαμε να δημιουργούμε ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, να νοιαζόμαστε για τους άλλους, να προστατεύουμε τον εαυτό μας, να αναζητούμε την όποια ευτυχία\x85</p>
  96. <p>Είναι αποδεδειγμένο πλέον πως ο εγκέφαλός μας λειτουργεί πολύ διαφορετικά και πιο προβλέψιμα όταν νιώθουμε πως είμαστε αποδέκτες αγάπης και, ταυτόχρονα, νιώθουμε αγάπη για άλλους. Αυτή η αίσθηση δημιουργεί εντός μας ένα αίσθημα ασφάλειας, ηρεμίας, προβλεψιμότητας, γενναιοδωρίας και αισιοδοξίας\x85</p>
  97. <p>Κάθε προσπάθεια διαγραφής βιωμάτων που δεν αντέχουμε σημαίνει και διαγραφή του μέρους εκείνου του εαυτού μας που συνδέεται με αυτά τα βιώματα. Στη θέση κάθε τέτοιου είδους διαγραφής, λοιπόν, δημιουργείται ένα εσωτερικό κενό που γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όσο περισσότερα είναι τα επώδυνα βιώματα που δεν αντέχουμε και, αντί να τα ενσωματώνουμε στον ψυχισμό μας και να γίνουμε σοφότεροι από αυτά,  τα διαγράφουμε, νομίζοντας πως απαλλαγήκαμε από την επιρροή τους. Το κενό αυτό μπορεί κάποια στιγμή να μετατραπεί σε ενός είδους εσωτερική «μαύρη τρύπα» που να αφανίζει κάθε προσπάθεια κάλυψής της με υποκατάστατα και προσωπικές μυθοπλασίες\x85</p>
  98. <p>Όσο πόνο και αν έχουμε βιώσει, αυτό που δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε είναι πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, πως υπάρχει και μέλλον, όχι μόνο παρόν και παρελθόν, πως έχουμε τη δυνατότητα να γράψουμε καλύτερες ιστορίες και αφηγήματα ζωής, πως η αγάπη και η χαρά που μπορεί να μας δώσει αξίζει κάθε προσπάθειά μας\x85</p>
  99. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/4Lak58HmNLw?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  100.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41579</link>
  101.      <pubDate>Thu, 07 Nov 2019 12:04:00 +0000</pubDate>
  102.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41579</guid>
  103.    </item>
  104.    <item>
  105.      <title><![CDATA[Συναισθηματικοί τουρίστες...]]></title>
  106.      <description><![CDATA[<p></p>
  107. <p>\x85είναι τα άτομα που  πηγαίνουν, με τρόπο καταναγκαστικό, από τη μια γνωριμία στην άλλη, από το ένα μέρος στο άλλο, από τη μια εμπειρία στην άλλη κ.τ.λ., δίχως διάθεση και ενδιαφέρον να νιώσουν την όποια επίγευση των εμπειριών αυτών. Απλά, περιφέρονται στη ζωή χωρίς κάποιο συγκεκριμένο στόχο, επιδιδόμενοι σε μια αέναη αναζήτηση νέων ερεθισμάτων και εμπειριών, θεωρώντας τους εαυτούς τους κυνηγούς και λάτρεις της περιπέτειας\x85</p>
  108. <p>Αναζητούν την ευχαρίστηση, την ηδονή, την πρόσκαιρη χαρά και την ευφορία, τσιμπολογώντας, όρθιοι πάντα, μπρος στο τραπέζι με όλα αυτά τα υπέροχα εδέσματα πάνω του, έτοιμοι προς άμεση αποχώρηση, επιφυλακτικοί, τρέμοντας το ενδεχόμενο να προσβληθούν από κάποια «ύπουλη συναισθηματική δηλητηρίαση» και, ταυτόχρονα, μη νιώθοντας την παραμικρή ευθύνη απέναντι στα άτομα που εμπλέκουν πρόσκαιρα στη ζωή τους\x85</p>
  109. <p>Ο συναισθηματικός τουρισμός εκπορεύεται από τους υποσυνείδητους δαίμονες του ατόμου οι οποίοι και καθορίζουν τις όποιες επιθυμίες και επιλογές του. Ακόμα, δηλαδή, και στην περίπτωση που το συγκεκριμένο άτομο θελήσει να ξεκινήσει μια σταθερή σχέση, ποτέ δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει, από τη στιγμή που δεν έχει αποδεχθεί και ενσωματώσει στον ψυχισμό του προηγούμενες ματαιώσεις, οδυνηρές εμπειρίες και το βαρύ πένθος και τη θλίψη που αυτές συνεπάγονται. Γι΄αυτό ένα τέτοιο άτομο ποτέ δεν κοντοστέκεται, δεν ξαποσταίνει, δεν τολμά να αφουγκρασθεί τον απόηχο της ψυχής του. Γι΄αυτό, ακόμα και αν κάποτε συναντήσει κάποιο άτομο που του αγγίξει την ψυχή, το βάζει, την επόμενη κιόλας στιγμή, στα πόδια, έχοντας πάντα έτοιμες όλες τις λογικοφανείς «δικαιολογίες» και τα ανάλογα «ακλόνητα» επιχειρήματα για την άτακτη φυγή του. Δεν είναι πως λέει συνειδητά ψέματα, απλά έτσι θέλει να πιστεύει. Το αντίθετο θα ξυπνούσε εντός του απίστευτη θλίψη, μοναξιά, θυμό και άλλου είδους πολύ επώδυνα συναισθήματα\x85</p>
  110. <p>Τα όποια ερωτικά αισθήματα τυχόν νιώσουν τα άτομα αυτά έχουν τη μορφή πυροτεχνήματος. Σήμερα υπάρχουν, αύριο έχουν γίνει καπνός. Όσο δεν κάνουν κάτι για αυτό, τίποτα απολύτως δεν πρόκειται να αλλάξει στη ζωή τους. Το αντίθετο. Μια τέτοιου είδους στάση ζωής είναι άκρως επικίνδυνη από ψυχολογική άποψη, μετατρεπόμενη σε εξάρτηση, όπως ακριβώς συμβαίνει και με μια ναρκωτική ουσία. Την αναζητάς απεγνωσμένα για την πολύ σύντομη λυτρωτική της επίδραση κι ας γνωρίζεις πολύ καλά πως είναι πολύ πιθανό να σε σκοτώσει\x85</p>
  111. <p>Ο συναισθηματικός τουρισμός δεν αποτελεί επιλογή για αυτούς που νιώθουν έτσι, αλλά μονόδρομο. Είναι ο μόνος τρόπος που βλέπουν για να βουβάνουν, έστω και στιγμιαία, τον δυσβάστακτο ψυχικό τους πόνο. Δεν είναι πως δεν θέλουν να αλλάξουν ρότα. Απλά, δεν γνωρίζουν το πώς  αυτό μπορεί να γίνει, με τρόπο που να μπορούν να αντέξουν δίχως να διαλυθούν\x85</p>
  112. <p>Κι όμως, τρόπος υπάρχει\x85</p>
  113. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/5hdvE-fPtnE?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  114.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41570</link>
  115.      <pubDate>Mon, 04 Nov 2019 14:57:00 +0000</pubDate>
  116.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41570</guid>
  117.    </item>
  118.    <item>
  119.      <title><![CDATA[Οι άνδρες δεν κλαίνε...]]></title>
  120.      <description><![CDATA[<p></p>
  121. <p>Είναι σχεδόν βέβαιο πως αν ρωτήσουμε έναν άνδρα φίλο ή συνάδελφό μας πότε έκλαψε τελευταία φορά, οι πιθανότερες απαντήσεις που θα πάρουμε θα είναι: «Ούτε που θυμάμαι», «Πριν από πολλά χρόνια», «Στη γέννηση του παιδιού μου» και άλλα παρόμοια κι ανώδυνα. Δάκρυα λύπης, πίκρας ή ψυχικού πόνου μοιάζει να είναι κάτι πολύ βαρύ, ανεπίτρεπτο και μη ανδρικό. Το φύσημα της μύτης και το σκούπισμα των δακρύων είναι γυναικεία ή «αδελφίστικη» υπόθεση. Ένας πραγματικός άνδρας θα σφίξει τα δόντια  και τον κόμπο της γραβάτας του, αν φορά, θα χτενιστεί και θα συνεχίσει κανονικά τη ζωή του όσο βαριά και δύσκολη μπορεί να ήταν η κατάσταση που βίωσε\x85</p>
  122. <p>Πόσα, αλήθεια, εμφράγματα στη συναισθηματική μας ζωή και πόση μοναξιά και δυστυχία έχουν προκαλέσει οι διάφοροι μύθοι και τα διάφορα στερεότυπα γύρω από το ρόλο και τη συμπεριφορά των δύο φύλων; Πόσοι άνδρες δεν έχουν κλάψει κρυφά, λες και έπρεπε να κρύψουν από τους άλλους κάποιο σοβαρό τους κουσούρι, αλλά και εξαιτίας της ντροπής στο ενδεχόμενο να χαρακτηρισθούν ως αδύναμοι και όχι αληθινοί άνδρες\x85</p>
  123. <p>Αληθινός είναι, λοιπόν, αυτός που κρύβεται και αυτός που δείχνει κάτι άλλο από την πραγματική του φύση; Η ευαισθησία, όμως, αποτελεί ιδιοσυστασιακό στοιχείο χαρακτήρα κάθε έμψυχου όντος σε αυτόν τον πλανήτη και χωρίς αυτήν ο κόσμος θα ήταν, με βεβαιότητα, απίστευτα πιο σκληρός και αφόρητος, έχοντας τη βία και την αβεβαιότητα της ζούγκλας των άγριων θηρίων, αλλά ίσως και να μην επιβιώναμε καν ως είδος\x85</p>
  124. <p>Ευαισθησία σημαίνει δυνατότητα κατανόησης των συναισθημάτων των άλλων. Κι όμως, σε έναν επί αιώνες ανδροκρατούμενο κόσμο η ευαισθησία ταυτίστηκε, όλως «παραδόξως», με την ευαλωτότητα και την αδυναμία,  στοιχεία παντελώς ασύμβατα με τη θεώρηση του άνδρα ως συμβόλου δύναμης, εξουσίας και σεξουαλικής επάρκειας\x85</p>
  125. <p>Υπήρξαν, και εξακολουθούν να υπάρχουν, αρκετά στερεότυπα που έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας των δύο φύλων στο διάβα των αιώνων, βασιζόμενα σε μύθους, μισές αλήθειες και σκανδαλώδη ψεύδη.</p>
  126. <p>«Οι άνδρες δεν κλαίνε», «Μην κλαις σαν γυναικούλα», «Οι γυναίκες προτιμούν τα κακά αγόρια» κ.τ.λ. Αυτό το τελευταίο, όπως και άλλα ανάλογα, δεν είναι και τόσο αναληθές, λαμβάνοντας υπόψη πως και οι γυναίκες μεγάλωσαν αφομοιώνοντας τους ίδιους μύθους και δεν είναι τόσο εύκολο να τους αποβάλουν μόνο και μόνο επειδή λογικά μπορεί να τους απορρίπτουν. Μία νέα γυναίκα μου είπε πριν από μερικά χρόνια: «Πιστεύω ακράδαντα στην ισοτιμία των δύο φύλων και στη μη ύπαρξη απόλυτων διαχωριστικών γραμμών μεταξύ τους. Όμως, όταν βλέπω το σύζυγό μου να κάνει, για παράδειγμα, ηλεκτρική σκούπα, που εγώ του το ζητώ, ξενερώνω ερωτικά\x85</p>
  127. <p>Πολλοί άνδρες έχουν ενστερνιστεί σε τέτοιο βαθμό αυτά τα στερεότυπα που γίνονται, στην κυριολεξία, εχθροί του ίδιου τους του εαυτού. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη φράση που είπε στον αείμνηστο φίλο-αδελφό  Νικόλα Παπάζογλου ένας άλλος πολύ καλός του φίλος και γνήσιος εκπρόσωπος άνδρα παλιάς κοπής, όταν η κατάσταση διαφαίνονταν πλέον μη αναστρέψιμη. «Μη χάσεις την αξιοπρέπειά σου», του είπε, υπονοώντας να μη δείξει φόβο, να μην κλάψει και να μη λιποψυχήσει μπρος στο θάνατο!  Το είπε εντελώς αυθόρμητα, εκφράζοντας προφανώς το υποσυνείδητό του και τη δική του θλίψη για το φίλο που έβλεπε πως χάνει και χωρίς ο Νικόλας να έχει δείξει το παραμικρό δείγμα φόβου μέχρι τη στιγμή εκείνη, αλλά και μέχρι το τέλος. Αντίθετα, μέσα στους φριχτούς του πόνους κι όταν αυτοί δεν αντέχονταν πια, έλεγε μέσα από τα δόντια: «Που είσαι, ρε π..στη, έλα πάρε με, να τελειώνουμε»\x85</p>
  128. <p>Ψυχούλα γλυκιά και τρυφερή, πόσο γενναίος, δυνατός, αλλά συνάμα και ευαίσθητος ήσουν πάντα. Ένας πραγματικός ’νδρας με όλη τη σημασία της λέξης. Πόσο μας λείπεις\x85</p>
  129. <p>Η αποδοχή από εμάς τους άνδρες της ευαίσθητης πτυχής του εαυτού και του ανδρισμού μας και του ότι δεν είναι καθόλου απαραίτητο και ανθρώπινο να δείχνουμε πάση θυσία δυνατοί και άτρωτοι, θα μας απελευθερώσει από τα αόρατα δεσμά των στερεοτύπων, που στραγγαλίζουν τον συναισθηματικό μας κόσμο και οδηγούν στο συναισθηματικό μας ευνουχισμό, θα λειάνει τις αιχμηρές μας πλευρές, θα ενισχύσει κατά πολύ τη συντροφική μας ικανότητα και θα μας επιτρέψει να συναισθανθούμε τους ’λλους καθώς και τη Γυναίκα πολύ περισσότερο και από μια πιο ισότιμη ανθρώπινη βάση\x85</p>
  130. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/MtV18Gy5l9M?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  131.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41560</link>
  132.      <pubDate>Wed, 30 Oct 2019 14:37:00 +0000</pubDate>
  133.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41560</guid>
  134.    </item>
  135.    <item>
  136.      <title><![CDATA[Κλαις...]]></title>
  137.      <description><![CDATA[<p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/-Fug5d-uIb4?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>
  138. <p>Ένα υπέροχο διαχρονικό τραγούδι, από αυτά που αποτελούν δείγμα του καλού ελληνικού ελαφρού τραγουδιού και ακούγονται πάντα πολύ ευχάριστα, τραγουδησμένο από τη βελούδινη φωνή μιας μοναδικής ερμηνεύτριας που έχει, επίσης, ταυτισθεί και με το κλίμα των ημερών, δηλαδή, το έπος του '40...</p>]]></description>
  139.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41556</link>
  140.      <pubDate>Sun, 27 Oct 2019 11:03:00 +0000</pubDate>
  141.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41556</guid>
  142.    </item>
  143.    <item>
  144.      <title><![CDATA[Πάει κι αυτή η Κυριακή...]]></title>
  145.      <description><![CDATA[<p><strong><em>’θυτος (Photo: Sven 20/10/2019)</em></strong></p>
  146. <p> Πρωί Κυριακής, 20 Οκτώβρη 2019. Το πρωινό υπέροχο, θυμίζοντας όψιμη άνοιξη, οπότε η επιλογή για την καθιερωμένη Κυριακάτικη εξόρμηση, δεδομένη. Θάλασσα. Αν η διάθεση θα ήταν ανάλογη, ένα ακόμα μπάνιο θα ΄ταν ότι πρέπει, πριν από το τσιπουράκι με θέα το απέραντο γαλάζιο.</p>
  147. <p>Τόπος προορισμού, ’θυτος.  Αγαπημένο μέρος με πολλές όμορφες παρεΐστικες αναμνήσεις. Η θέα, κατεβαίνοντας με το αυτοκίνητο από το βράχο που είναι κτισμένο το χωριό προς τη θάλασσα, ονειρική. Όλα τα χρώματα του γαλάζιου και του τιρκουάζ να φαντάζουν σαν ιμπρεσσιονιστικός πίνακας που δεν ρυτιδιάζονταν από την παραμικρή κίνηση του θαλασσινού νερού. Η απόλυτη γαλήνη σε όλο της το μεγαλείο\x85</p>
  148. <p>Σε λίγη ώρα, γινόμασταν ένα με τη δροσιά της απεραντοσύνης του υγρού στοιχείου,  ήταν δε τόσο αποπλανητική η αίσθησή του πάνω στο κορμί που δεν ήθελες να το αποχωριστείς\x85</p>
  149. <p>Όταν, κάποια στιγμή, οι γαργαλιστικές μυρωδιές από το μικρό ταβερνάκι, που βρίσκονταν μερικά σκαλοπάτια πάνω από την άμμο,  άρχισαν να μας αποσπούν από τη μαγεία της αίσθησης του κρυστάλλινου νερού, καταλάβαμε πως ήρθε η ώρα να βγούμε\x85</p>
  150. <p>Το τραπεζάκι ήταν ήδη κρατημένο μπροστά στο νερό και η παρέλαση της νοστιμάδας δεν άργησε να ξεκινήσει με σημαιοφόρο το καραφάκι με το τσιπουράκι, παραστάτες τη δροσερή σαλάτα λαχανικών, με κομματάκια λιαστού χταποδιού, λιαστής ντομάτας, κρουτόν σκόρδου και καβουρντισμένους ξηρούς καρπούς, το καπνιστό σκουμπρί και την πεντανόστιμη φάβα με καραμελωμένο κρεμμυδάκι και κάππαρη. Δεν άργησαν να ΄ρθουν στη συντροφιά μας τα φρεσκότατα μπαρμπουνάκια, οι γαρίδες σαχανάκι και ένα υπέροχο ριζότο θαλασσινών με μανιτάρια. Η πανδεσία ολοκληρώθηκε με επιδόρπιο σπιτικού χαλβά με βανίλια παγωτό και σιρόπι καραμέλας\x85</p>
  151. <p>Ο ήλιος άρχισε να καβατζάρει τη μύτη του βράχου απέναντί μας, δίνοντας το έναυσμα πως ήρθε η ώρα να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Όλα τα όμορφα τελειώνουν κάποτε, γι΄αυτό και είναι όμορφα\x85</p>
  152. <p><iframe src="http://www.youtube.com/embed/WfmgzNrdOrY?wmode=transparent" width="560" height="315" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></p>]]></description>
  153.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41548</link>
  154.      <pubDate>Mon, 21 Oct 2019 23:54:00 +0000</pubDate>
  155.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41548</guid>
  156.    </item>
  157.    <item>
  158.      <title><![CDATA[Όταν η αγάπη φοβίζει...]]></title>
  159.      <description><![CDATA[<p></p>
  160. <p>Η ευχαρίστηση στη ζωή είναι σημαντική και απαραίτητη, όπως οι τελείες σε ένα κείμενο, ιδιαίτερα όταν εισπράττεται με τρόπο αυθόρμητο και χωρίς συγκεκριμένες προσδοκίες, πέραν του να νιώσουμε όμορφα και να χαρούμε αυτά που μας προσφέρει η ζωή. Αυτό, όμως, όσο απλό κι αν ακούγεται, ούτε εύκολο, αλλά ούτε και τόσο απλό είναι.</p>
  161. <p>Για να αποκτήσει μια ευχαρίστηση νόημα, διάρκεια  και βάθος, αλλά και για να ξεφύγει από τη μέγγενη του καταναγκασμού, προϋποθέτει την ικανότητα να μπορούμε να αγαπούμε τον εαυτό μας, αλλά και να επιτρέπουμε στους να μας αγαπήσουν. Δίχως αυτήν την προϋπόθεση, η οποιαδήποτε ευχαρίστηση δεν θα διαφέρει σε τίποτα από ένα πυροτέχνημα ή από έναν διάττοντα αστέρα που, όσο εντυπωσιακά και αν είναι, σύντομα τα διαδέχεται το σκοτάδι\x85</p>
  162. <p>«Αγάπησε τον εαυτό σου», λέμε συχνά σε ανθρώπους που ταλαιπωρούνται, όντας εγκλωβισμένοι σε αδιέξοδες καταστάσεις ή σχέσεις. Είναι, όμως, τόσο απλό αυτό; Είναι απλά θέμα βούλησης; Η απάντηση είναι «ΟΧΙ». Για να μπορούμε να αγαπούμε τον εαυτό μας αβίαστα και αυθόρμητα, χρειάζεται να είμαστε φορείς διαχρονικά θετικών βιωμάτων, από την πρώτη μέρα της ζωής μας. Αν δεν συμβαίνει αυτό, απαιτείται πολύ μεγάλη προσπάθεια και εξειδικευμένη βοήθεια για να καταφέρουμε να αποκαταστήσουμε τις βλάβες και τα ελλείμματα του ψυχισμού μας. Αξίζει, όμως, τον κόπο\x85</p>
  163. <p>Σε μια κοινωνία, όπως η δική μας, όπου η ελευθερία, η αυτονομία και η αυτοπραγμάτωση έχουν γίνει συνώνυμα της αυτάρκειας, οι αξίες αυτές, μέσα από αυτό το πρίσμα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην υπαρξιακή, τουλάχιστον, μοναξιά. Κανένας άνθρωπος δεν είναι αυτάρκης. Γεννιόμαστε με μια έμφυτη ανάγκη να δημιουργήσουμε στενές συναισθηματικές σχέσεις γιατί μόνο μέσα από τέτοιες μπορούμε να επιβιώσουμε φυσικά και ψυχικά.</p>
  164. <p>Ας μη φοβόμαστε, λοιπόν, αν δεν νιώθουμε καλά, να επιτρέψουμε σε κάποιον, που ενδιαφέρεται πραγματικά, να μας ακούσει, να μας νοιαστεί, να μας αγγίξει, να μας αγκαλιάσει, να μας φιλήσει στοργικά, ακόμα και να μας φροντίσει, αν αυτό είναι απαραίτητο. Ας επιτρέψουμε να μας διαπεράσει η αγάπη του, μέσα από κάθε άγγιγμα, κάθε βλέμμα και κάθε τι που δείχνει έγνοια αυθεντική. Ας επιτρέψουμε, δηλαδή, να αγαπηθούμε. Όσο φοβόμαστε μήπως κάποια στιγμή χάσουμε αυτό που αγαπάμε και αποφεύγουμε να αγαπήσουμε και ν΄αγαπηθούμε, στην ουσία επιτυγχάνουμε αυτό που τόσο πολύ φοβόμαστε, δηλαδή το να μείνουμε, τελικά, μόνοι\x85</p>
  165. <p>Κάποτε, ο Τζων Λέννον είπε:</p>
  166. <p><i>«Όταν ήμουν 5 χρονών, μου είπε η μητέρα μου πως το κλειδί της ζωής είναι η ευτυχία. Όταν κάποτε πήγα στο σχολείο, ρωτήθηκα τι θα ΄θελα να γίνω όταν μεγαλώσω, κι εγώ απάντησα «ευτυχισμένος». Μου είπαν πως μάλλον δεν κατάλαβα την ερώτηση, και τότε εγώ απάντησα πως μάλλον αυτοί δεν κατάλαβαν τη ζωή».</i></p>]]></description>
  167.      <link>http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41541</link>
  168.      <pubDate>Fri, 18 Oct 2019 19:25:00 +0000</pubDate>
  169.      <guid isPermaLink="true">http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&amp;file=page&amp;op=viewPost&amp;pid=41541</guid>
  170.    </item>
  171.  </channel>
  172. </rss>

If you would like to create a banner that links to this page (i.e. this validation result), do the following:

  1. Download the "valid RSS" banner.

  2. Upload the image to your own server. (This step is important. Please do not link directly to the image on this server.)

  3. Add this HTML to your page (change the image src attribute if necessary):

If you would like to create a text link instead, here is the URL you can use:

http://www.feedvalidator.org/check.cgi?url=http%3A//www.musicheaven.gr/html/modules/Blog/rss/feed.php%3Fblogger%3Dsven

Copyright © 2002-9 Sam Ruby, Mark Pilgrim, Joseph Walton, and Phil Ringnalda